Small Story 507.T

சிறுகதை 507 ஒரு தொழிலில் எதிர்பாராத திருப்பம் சுப்புவுக்கு தனது பழைய நண்பன் ராமுவிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வரும் என்று ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த அழைப்பு அவருக்கு இனிய ஆச்சரியமாக இருந்தது—மேலும் அவர் கேட்ட செய்தி அவரை இன்னும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தது. ராமுவின் மகன் சோமு, ஐ.டி. துறையின் பெருமைமிகு நிறுவனமான கூகுளில் பணியில் சேர்ந்திருந்தான்; விரைவில் அமெரிக்காவுக்கு செல்லவிருந்தான். சோமுவுக்கு வயது வெறும் 25. சுப்புவோ, மனதுக்குள் அமைதியாகவே தனது மகள் சுபாவை அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கலாம் என்ற கனவை வளர்த்து வந்தான். ஆனால் சோமுவின் இந்த திடீர் உயர்வு, அத்தகைய முன்மொழிவு இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா என்ற சந்தேகத்தை சுப்புவின் மனதில் எழுப்பியது. இந்த எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்த சுப்புவை ராமுவின் மகிழ்ச்சியான குரல் இடைமறித்தது. “சுப்புவே, நாளை மாலை 5 மணிக்கு உங்கள் மனைவி, சுபா உடன் எங்கள் வீட்டுக்கு தேநீருக்கு வாருங்கள்,” என்றான் ராமு. சுப்புவின் மனதில் நம்பிக்கை பிறந்தது. ஒருவேளை நாளை அந்த விஷயத்தைத் தொடங்க சரியான நேரமாக இருக்கலாம். அடுத்த நாள் மாலை, சுப்புவும், அவரது மனைவியும், சுபாவும் ராமுவின் வீட்டிற்கு சென்றனர். ராமுவும் அவரது மனைவியும் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர். தேநீர் மற்றும் ருசிகரமான சிற்றுண்டிகளுக்குப் பிறகு, ராமு உரையாடலைத் தொடங்கினான். “சுப்புவே, என் மகன் சோமு அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா செல்கிறான். அவன் சொல்லச் சொன்ன ஒரு நல்ல செய்தி இருக்கிறது. சுபா கூகுளில் அவன் குழுவில் சேர இருக்கிறாள்.” சுப்புவுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி. அவர் பதில் சொல்லும் முன்பே, ராமு சிரித்தபடியே தொடர்ந்தான். “இதோடு இன்னொரு செய்தியும் இருக்கிறது. சோமு, அவனுடைய வகுப்புத் தோழி விரிந்தாவைத் திருமணம் செய்ய இருக்கிறான். அவளும் அதே குழுவில் சேருகிறாள். திருமணம் அடுத்த ஆண்டு பெங்களூருவில் நடைபெறும்.” ஒரு கணம், சுப்புவின் மனதில் கலந்த உணர்ச்சிகள் எழுந்தன. தனது சொல்லப்படாத கனவு மெதுவாக மறைந்தாலும், சுபாவுக்கு கிடைத்த இந்த தொழில் வாய்ப்புக்காக அவர் மகிழ்ந்தார். வாழ்க்கை, அவர் கேட்காத கேள்விக்கே, தன் விதத்தில் பதில் சொல்லிவிட்டதை அவர் உணர்ந்தார். அதை இறைவனின் சித்தமாக ஏற்றுக்கொண்டு, சுப்பு புன்னகைத்தார். சுபா, சோமுவின் வாழ்க்கைத் துணையல்ல—அவன் குழுவின் ஒரு உறுப்பினராக இருப்பாள். அதுவும் ஒரு ஆசீர்வாதமே. K.Ragavan 31-1-26

Letter.

Letter Published in The National UAE on30 Jan 26 A consequential trade deal I write in reference to the article India and EU finalise ⁠'mother of all trade deals' (January 27): the recent tariffs imposed by the administration of US President Donald Trump, which India believes are excessively high and unacceptable, have significantly reshaped global trade dynamics. While India has taken a firm stand against these measures, several other countries have stepped forward to strengthen trade ties with it. In this context, the dramatic development between India and the EU is particularly significant. The trade agreement, covering a wide range of essential products including luxury cars at more affordable tariffs, has the potential to unlock a vast market in India. This is a positive and timely development that reflects India’s growing confidence and strategic position on the global economic map, reinforcing its role as a key player in international trade. – K.Ragavan, Bengaluru,India

Small Story 506.

Small Story 506. Madurai Meenakshi Encounter Shivaraj reported to his branch office in Madurai as instructed by his management. His company, a leading dyes and chemicals manufacturing firm based in Mysore, had recently opened a new branch in Madurai. Shivaraj, known for his disciplined administration and consistent growth record, had served as Office-in-Charge for 12 years. Impressed by his performance, the management entrusted him with overseeing the Madurai branch, which had been operational for the past two years. The branch employed 25 staff members, including women. On his arrival, Shivaraj was warmly greeted by everyone. Among them was Assistant Manager Meenakshi, who had joined two years earlier. She was an MBA with strong credentials and had managed the branch efficiently in his absence. In her mid-twenties, Meenakshi was smart, well-mannered, and respected by the team. The office was located near Mahal, housed in a newly constructed building with modern facilities. Shivaraj, in his mid-fifties, was good-looking and commanded natural respect. He lived with his wife Shalini in SS Colony, a well-developed residential area. Their only daughter, Manjula, studying in the 7th standard, had been admitted to a reputed school just the previous day. The company enjoyed an excellent reputation across India. The next day, being Sunday, Shivaraj went to buy vegetables near his house. Suddenly, someone called him in Kannada. Turning around, he was surprised to see his schoolmate, Nandhakumar. The unexpected meeting brought back old memories. Nandhakumar explained that he had shifted from the consumer division to the pharmaceutical industry and had been working as a District Manager for the past 15 years, settled in Madurai. He spoke fondly of the city, saying, “Madurai is like our Mysore—traditional, respectful, and welcoming. People here help migrants wholeheartedly, all because of Goddess Meenakshi. I speak fluent Tamil now, and most of my friends are from this place.” Listening to him, Shivaraj felt a growing admiration for Madurai. Over the next few days, Shivaraj and his family explored the city—Meenakshi Amman Temple, Alagar Kovil, and other famous landmarks. Slowly, Madurai began to feel like home. What he had never anticipated was how deeply he would connect with the city. Years passed, and Shivaraj completed five fulfilling years in Madurai, enjoying professional growth and a peaceful, positive work environment. One evening, as he returned from the office, Shalini smiled and said, “Meenakshi isn’t famous only in your office. Goddess Meenakshi is famous worldwide.” Shivaraj nodded with a smile. “Yes,” he agreed, feeling grateful—for the city, the people, and the divine presence that made Madurai truly special. K.Ragavan 30-1-26

Small Story 506.T

சிறுகதை 506 மதுரை மீனாட்சி சந்திப்பு நிர்வாகத்தின் உத்தரவின்படி சிவராஜ் மதுரையில் உள்ள தனது கிளை அலுவலகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். மைசூரை தலைமையிடமாகக் கொண்ட, முன்னணி சாயம் மற்றும் இரசாயனப் பொருட்கள் தயாரிப்பு நிறுவனமான அவரது நிறுவனம், சமீபத்தில் மதுரையில் ஒரு புதிய கிளையைத் தொடங்கியிருந்தது. கட்டுப்பாடு மிக்க நிர்வாகம் மற்றும் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சி சாதனைகளுக்காகப் புகழ்பெற்ற சிவராஜ், கடந்த 12 ஆண்டுகளாக அலுவலகப் பொறுப்பாளராகச் சிறப்பாக பணியாற்றி வந்தார். அவரது செயல்திறனால் கவரப்பட்ட நிர்வாகம், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வந்த மதுரை கிளையின் பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைத்தது. அந்த கிளையில் பெண்கள் உட்பட மொத்தம் 25 பணியாளர்கள் பணிபுரிந்து வந்தனர். சிவராஜ் வந்த நாளில் அனைவரும் அவரை அன்புடன் வரவேற்றனர். அவர்களில் ஒருவர் உதவி மேலாளர் மீனாட்சி. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இணைந்திருந்த அவர், எம்பிஏ பட்டம் பெற்ற திறமையானவர். சிவராஜ் வருவதற்கு முன்பாக, கிளையைச் சிறப்பாக நிர்வகித்து வந்தார். இருபதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த அவர், புத்திசாலி, நன்றாக நடந்து கொள்ளும் பண்புடையவர் மற்றும் குழுவில் அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவர். அலுவலகம் மஹால் அருகே, நவீன வசதிகளுடன் கூடிய புதிதாக கட்டப்பட்ட கட்டிடத்தில் இயங்கி வந்தது. ஐம்பதுகளின் நடுப்பகுதியில் இருந்த சிவராஜ், நல்ல தோற்றமும் இயல்பான மரியாதையையும் பெற்றிருந்தார். அவர் தனது மனைவி ஷாலினியுடன் எஸ்.எஸ். காலனியில் வசித்து வந்தார். அவர்களுடைய ஒரே மகள் மஞ்சுளா, ஏழாம் வகுப்பு படித்து வந்தாள்; அவளை முந்தைய நாளே ஒரு புகழ்பெற்ற பள்ளியில் சேர்த்திருந்தனர். அந்த நிறுவனம் இந்தியா முழுவதும் சிறந்த பெயரை பெற்றிருந்தது. அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை. சிவராஜ் வீட்டருகே காய்கறிகள் வாங்கச் சென்றார். அப்போது திடீரென யாரோ கன்னடத்தில் அவரை அழைத்தனர். திரும்பிப் பார்த்தபோது, தனது பள்ளித் தோழன் நந்தகுமாரைக் கண்டதும் அவர் ஆச்சரியமடைந்தார். அந்த எதிர்பாராத சந்திப்பு பழைய நினைவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. நந்தகுமார், நுகர்வோர் பிரிவிலிருந்து மருந்துத் துறைக்கு மாறியதாகவும், கடந்த 15 ஆண்டுகளாக மாவட்ட மேலாளராகப் பணியாற்றி, மதுரையில் குடியேறியதாகவும் கூறினார். அவர் மதுரை நகரைப் பற்றி அன்புடன் பேசினார்: “மதுரை நம்ம மைசூரைப் போலவே—பாரம்பரியம், மரியாதை, அன்பு நிறைந்த நகரம். இங்கே மக்கள் வெளிமாநிலத்தவர்களையும் முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் காரணம் மீனாட்சி அம்மன். இப்போது நான் சரளமாகத் தமிழ் பேசுவேன்; என் நண்பர்கள் பெரும்பாலும் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.” அவரது பேச்சைக் கேட்டு, சிவராஜ் மதுரையின் மீது மேலும் மதிப்பும் ஈர்ப்பும் கொண்டார். அடுத்த சில நாட்களில், சிவராஜ் குடும்பத்துடன் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில், அழகர் கோவில் உள்ளிட்ட முக்கிய இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்தார். மெதுவாக மதுரை அவர்களுக்கு வீடு போல உணரத் தொடங்கியது. இந்த நகரத்துடன் இவ்வளவு ஆழமாக இணைந்துவிடுவேன் என்று அவர் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஆண்டுகள் கடந்தன. மதுரையில் ஐந்து ஆண்டுகளை நிறைவுசெய்த சிவராஜ், தொழில்முறையான வளர்ச்சியையும், அமைதியான, நேர்மையான பணிச்சூழலையும் அனுபவித்தார். ஒரு மாலை அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியபோது, ஷாலினி புன்னகையுடன் கூறினார்: “உங்கள் அலுவலகத்தில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றவர் மீனாட்சி. மீனாட்சி அம்மன் உலகப் புகழ் பெற்றவள்.” சிவராஜ் புன்னகையுடன் தலை அசைத்தார். “ஆம்,” என்று அவர் ஒப்புக்கொண்டார்—இந்த நகரத்திற்கும், இங்குள்ள மக்களுக்கும், மதுரையை உண்மையில் சிறப்பாக்கும் அந்த தெய்வீக அருளுக்கும் நன்றியுடன். — கி. ராகவன் 30-1-26

Small Story 505.

Small Story 505 Going with the Wind Ramaseshan, a retired Colonel, was surprised to see his sister Amritha at the mall with her son Rajesh. As per her messages and calls, Amritha was supposed to be in the US with her son until last week. Even more surprising was the fact that she hadn’t informed him about her arrival. Usually, whenever she returned from abroad, Ramaseshan would personally go to the airport to receive her. Seeing his puzzled expression, Amritha smiled and said, “Sorry, Anna. I didn’t want to disturb you by coming to the airport.” Rajesh then added excitedly, “Uncle, I bought my favorite car—a new Kia Seltos—two days back. I wanted to surprise you this afternoon.” Ramaseshan smiled warmly. “Congratulations, Rajesh. Excellent choice. How is your work?” “Fine, Uncle. I’m going to Germany next week for a symposium,” Rajesh replied. Rajesh was an automobile engineer with many credentials and was currently working with BMW. After spending about an hour together, they left. Before leaving, Amritha told Ramaseshan that they would come to his house sharp at 6 p.m. That evening, Amritha arrived with her husband Ramesh and Rajesh. They brought three boxes filled with Ramaseshan’s favorite sweets and several other gifts. Touched by their affection, Ramaseshan thanked his sister and also asked lovingly about her daughter Roopa, who was in the US. After dinner, Amritha spoke hesitantly. “Anna, I was happy to meet you in the mall this morning. But honestly, my mind was disturbed. Only after my husband’s practical words did I feel calmer. Now I’ll come straight to the point.” She paused and continued, “Rajesh is in love with a German lady and wants to marry her. I was very upset yesterday—that’s why I didn’t inform you about my arrival. But today I realized something important. When two hearts truly come together, nationality and other differences should not become barriers.” Ramaseshan listened carefully, his face calm and thoughtful. Then he smiled with pride. “I’m happy you’ve understood this, Amritha. In today’s world, we must move with the wind, not against it.” Ramesh nodded in agreement. “Well said, Ramaseshan.” Acceptance filled the room, stronger than doubt, binding the family closer than ever. K.Ragavan 29-1-26

Small Story 505.T

சிறுகதை 505 காற்றோடு பயணம் ஓய்வு பெற்ற கர்னல் ராமசேஷன், தனது சகோதரி அம்ரிதாவை அவள் மகன் ராஜேஷுடன் மாலில் பார்த்ததும் ஆச்சரியமடைந்தார். அவளது செய்திகளிலும் தொலைபேசி அழைப்புகளிலும் கூறியபடி, அம்ரிதா கடந்த வாரம் வரை தனது மகனுடன் அமெரிக்காவில் இருக்க வேண்டியவர். அதைவிட ஆச்சரியமானது, அவர் இந்தியா வந்ததை ராமசேஷனுக்கு முன்கூட்டியே தெரியப்படுத்தவில்லை என்பதே. வழக்கமாக, வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பும் போதெல்லாம், ராமசேஷன் விமான நிலையத்திற்கே சென்று அவளை வரவேற்பார். அவரது குழப்பமான முகபாவனையைப் பார்த்த அம்ரிதா சிரித்தபடி, “மன்னிக்கவும் அண்ணா. விமான நிலையத்திற்கு வந்து உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாமென்று நினைத்தேன்,” என்றாள். அதற்குள் ராஜேஷ் உற்சாகமாக, “மாமா, இரண்டு நாட்களுக்கு முன் எனக்கு பிடித்த கார்—புதிய கியா செல்டோஸ்—வாங்கினேன். இன்று பிற்பகல் உங்களை ஆச்சரியப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தேன்,” என்றான். ராமசேஷன் புன்னகையுடன், “வாழ்த்துகள் ராஜேஷ். மிகச் சிறந்த தேர்வு. உன் வேலை எப்படி செல்கிறது?” என்று கேட்டார். “நன்றாக இருக்கிறது மாமா. அடுத்த வாரம் ஒரு கருத்தரங்கிற்காக ஜெர்மனி செல்கிறேன்,” என்று பதிலளித்தான் ராஜேஷ். பல சான்றிதழ்களைக் கொண்ட ஒரு வாகன பொறியாளரான ராஜேஷ், தற்போது பிஎம்டபிள்யூ நிறுவனத்தில் பணியாற்றி வந்தான். சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, அவர்கள் பிரிந்தனர். செல்லும் முன், மாலை ஆறு மணிக்குத் துல்லியமாக ராமசேஷனின் வீட்டிற்கு வருவதாக அம்ரிதா கூறினாள். அன்று மாலை, அம்ரிதா தனது கணவர் ரமேஷுடனும் ராஜேஷுடனும் ராமசேஷனின் வீட்டிற்கு வந்தாள். ராமசேஷனுக்கு மிகவும் பிடித்த இனிப்புகள் நிரம்பிய மூன்று பெட்டிகளையும், மேலும் பல பரிசுகளையும் அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்தனர். அவர்களின் அன்பால் நெகிழ்ந்த ராமசேஷன், தனது சகோதரிக்கு நன்றி கூறி, அமெரிக்காவில் இருக்கும் அவளது மகள் ரூபாவைப் பற்றியும் அன்புடன் விசாரித்தார். இரவு உணவுக்குப் பிறகு, அம்ரிதா சிறிது தயக்கத்துடன் பேசத் தொடங்கினாள். “அண்ணா, இன்று காலை மாலில் உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. ஆனால் உண்மையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், என் மனம் கலங்கியிருந்தது. என் கணவரின் நடைமுறைமான வார்த்தைகளால் தான் அமைதி அடைந்தேன். இப்போது நேராக விஷயத்திற்கே வருகிறேன்.” சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு, அவள் தொடர்ந்தாள்: “ராஜேஷ் ஒரு ஜெர்மன் பெண்ணை காதலிக்கிறான்; அவளை திருமணம் செய்ய விரும்புகிறான். நேற்று நான் மிகவும் மனமுடைந்திருந்தேன். அதனால்தான் என் வருகையை உங்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால் இன்று ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்ந்தேன். இரண்டு இதயங்கள் உண்மையாக ஒன்றிணையும் போது, தேசியம் போன்ற வேறுபாடுகள் தடையாக இருக்கக் கூடாது.” ராமசேஷன் அமைதியாகக் கவனமாகக் கேட்டார். பின்னர் பெருமையுடன் புன்னகைத்து, “நீ இதை புரிந்துகொண்டதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி, அம்ரிதா. இன்றைய உலகில், நாம் காற்றுக்கு எதிராக அல்ல; காற்றோடு சேர்ந்து பயணிக்க வேண்டும்,” என்றார். ரமேஷ் சம்மதமாகத் தலையசைத்தார். “மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள், ராமசேஷன்.” சந்தேகங்களை விட ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மேலோங்கியது; குடும்பத்தை மேலும் உறுதியான பிணைப்பால் இணைத்தது. கே. ராகவன் 29-1-26

Small Story 504.

Small Story 504. “Ranganatha’s Mysterious Reunion” Rangan came to the famous Ranganatha temple at Srirangapatna near Mysore. As he stood in the serene halls of the temple, memories flooded back—his very first visit eleven years ago, when he had come from Tirunelveli, the place where he later settled. After a peaceful darshan and heartfelt prayers, Rangan stood talking with his wife, Pankajam Suddenly, a man approached him and said, “Hello, I am Nathan. You missed your bag near the temple. After my prayers, I noticed it lying there.” Rangan was relieved and grateful. The bag contained important documents, wallet, and travel tickets. He thanked Nathan repeatedly. Pankajam smiled and said, “This is all because of the glory of the temple. Isn’t it strange that both your names connect to Lord Ranganatha?” Touched by the coincidence, the two families decided to spend time together. They traveled to Mysore, stayed there, and enjoyed the beauty of the place. After two wonderful days, they parted ways—Rangan’s family returning to Tirunelveli and Nathan’s to Madurai. Rangan fondly remembered those days, nodding to himself at the kindness life sometimes offers. Eleven years later, Rangan visited the same temple again—this time alone. As he was about to leave, the priest called out, “Please give this bag to the gentleman standing there.add He forgot it inside.” Rangan took the bag and turned around. To his astonishment, the man standing there was none other than Nathan—the same person he had met eleven years ago, in the same temple. Nathan was equally shocked. “What a strange coincidence!” he exclaimed. “But where is your better half?” With a heavy heart, Rangan replied, “She passed away in an accident.” Nathan paused, his eyes filling with emotion. “My wife met with an accident two months ago. She is still recovering in the hospital. I suddenly felt an urge to come here and pray.” Rangan gently smiled and said, “I still remember what my wife once said—that this temple would bring things back to normal. I am sure your wife will recover soon.” Just then, the temple bell rang loudly, echoing through the halls—leaving both men standing silently, feeling the unseen presence of Lord Ranganatha and the mysterious ways life connects souls. K.Ragavan 28-1-26